الف شکاف

یادداشت های عباس نسین (عارفی)

۱۳۹۲/۰۳/۰۹

عکسی از بهار 1392 در داخل دانشگاه بامیان .

ارسال شده توسط عباس نسین در ۶:۵۸

با ایمیل ارسال کنید این را در وبلاگ بنویسید!‏هم‌رسانی در X هم‌رسانی در «فیس‌بوک»‏هم‌رسانی در Pinterest

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

پیام جدیدتر صفحهٔ اصلی

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)

درباره من

عباس نسین

مشاهده نمایه کامل من

Pages - Menu

صفحهٔ اصلی

Blog Archive

◄ 2016 (23)
- ◄ فوریهٔ (6)
- ◄ ژانویهٔ (17)

◄ 2015 (26)
- ◄ نوامبر (4)
- ◄ اکتبر (22)

◄ 2014 (46)
- ◄ دسامبر (1)
- ◄ نوامبر (11)
- ◄ اکتبر (10)
- ◄ اوت (10)
- ◄ مهٔ (8)
- ◄ آوریل (3)
- ◄ مارس (3)

▼ 2013 (13)
- ◄ دسامبر (5)
- ◄ نوامبر (2)
- ◄ اکتبر (2)
- ◄ ژوئن (2)
- ▼ مهٔ (2)
  - بانو
  - عکسی از بهار 1392 در داخل دانشگاه بامیان .

Popular Posts

جغرافیای سکوت

( آنجا که همه در امتناع از آگاهی سکوت کرده اند ) آیا وقتی آن فرا نرسیده که از زندگی‌ای ذلت‌بار، جهالت و بی‌زبانی پرهیز نماییم و در...
آزموده را آزمودن خطاست.

آزموده راآزمودن خطاست . لیست نهایی کاندیدان ریاست جمهوری اسلامی افغانستان اعلان شد. درآن 11 نفر به عنوان افرادی که دارای شرایط و معیارها...
شیغه‌ی بازی

بازی کردن ساده‌ترین نوع مبارزه با همه‌چیز است، و همین‌طور مصرف کردن انرژی اضافه برای تولید کردن انرژی مثبت در راه رسیدن به تو...
جنازه هزاره

ریشه فاجعه در فراموش است، مردمی که از عدالت انسانی در اینجا روی بگردانند و فراموشی را پیشه کنند به حکم عدالت انسانی محکوم به نابودی اس...
اولین شاعر

خلیل جبران از اولین شاعر می نویسد؛ برای اولین شاعر چقدر دشوار و شاید هم پُر هیجان بوده که بی‌پروا از هرچه داشته‌ و نداشته‌اش گ...
اقنوم زندگی

هر انسانی محکوم به زندگی است، چون انسان است و اینکه یکی از لازمه های انسان بودن زنده بودن است، زنده بودن بخشی از زندگی است. زندگی اما، ر...
تبعید

تبعید. چندروزاست که امتحان ما تمام شده وهوای بامیان هم خیلی سردو یخ_زده است . سوخت ومواد اولیه دراین ولایت نسبت به ولایات دیگرچندبرابر ...
دگماتیسم

نقد و انتقاد در نفس خود سازنده است و از شخص نقاد به عنوان عصیانگر زمان اش می توان نام برد که قابل قدر و احترام است، چرا که باعث تحریک و ...
در قداست عشق و پوچی

نمی دانم این راهی که به تنهایی می روم به جلو است یا به عقب؟ اصلن فرقی هم می کند که به کجا روانم وقتی در میان انبوه از توهمات ایستاده-ام؟...
غروب

وقتی غروب فرا می_رسد، دل_تنگی ی آسمان مرا به فراسوی خیالات کشانیده، درتنگ_نای سکوت، مبهوت_ام می_کند. رنگ آسمان قیر می_شود ومن هوس شعرمی_کنم...